trespass

Τα πρωτοβρόχια βρέχουν το χώμα, το χώμα μυρίζει δημιουργία και νεότητα μέχρι το βράδυ. Το βράδυ τα πεζοδρόμια καρδιοχτυπούν και τινάζουν σκόνη στα ακάλυπτα πόδια. Τα πόδια έχουν άσχημα νύχια. Τα νύχια τους με φοβίζουν. Ο φόβος μου αντανακλάται στη χαρά τους και μου επιστρέφεται σε απογοήτευση και απελπισία. Από απελπισία, τρέχω. Τρέχοντας, τους κοιτάζω.

Πότε αφελώς• πάντα δυνατά, πάντα σίγουρα, πάντα ακτινοβολώντας ζωή.

Πότε σοφά• ποτέ πιο γρήγορα, ποτέ πιο αργά. πάντοτε νωχελικά, ποτέ κουρασμένα.

Δέκα μέτρα πιο πίσω και μέχρι την επόμενη φορά, οι άλλοι. Δέκα ζευγάρια άσπρα μάτια. Δίχως κόγχες, ίσως δίχως πριν, σίγουρα δίχως μετά, αναμφιβόλως απρόσωπα. Δεν τους έμοιαζαν. Τότε. Πριν.

Φτάνω. Φτάνουμε. Η θέα από πάνω. Η θέα από κάτω. Η θέα ανάποδα. Τώρα μπορούμε ν’ αφήσουμε το φορτίο και να αποκοιμηθούμε σε ανάξια παρηγοριά.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: