dear diary

Τετάρτη 18/9 – Μπιλ Κίσσινγκερ

Μαλχόλαντ και Τζέφερσον Άβενιου, νότια προάστια του Ντιτρόιτ. Ευρύχωροι και όχι τόσο περίτεχνοι, πράσινοι πάντως κήποι πλαισιώνουν σχεδόν ομοιόμορφες και ως επί το πλείστον δυόροφες κατοικίες των ως επί το πλείστον μεσαίων στο κλιμάκιο μισθοδοσίας κατοίκων τους. Μια όχι αχανής περιοχή που συνδέει τα κτίσματα αυτά με συμπαθητικούς ως προς το μέγεθος και καλά ασφαλτοστρωμένους δρόμους με ποδηλατολωρίδες και τσιμεντένια παγκάκια στα πεζοδρόμια, ενώ μεγάλες οδικές αρτηρίες ανηφορίζουν και χάνονται προς το Κλήβλαντ στον ορίζοντα. Πεντακόσια μέτρα ευθεία προς τα γκέτο και εφτακόσια απ’ την οικοδομή που κρύβομαι βρίσκεται το γήπεδο μπάσκετ και η αρχή της παραλίας, πρώτης τάξης στέκια για τους πιτσιρικάδες. Κάποτε μπορεί να ήμουν σε θέση να απαντήσω αν είναι αρκετά ευχάριστη περιοχή για να μεγαλώνει τα παιδιά του κανείς, τώρα απλά σκοτώνω την ώρα μου.

Τρεις και σαράντα πέντε ακριβώς. Σηκώνομαι και φτάνω σκυφτός μέχρι την είσοδο. Η τανάλια γλιστρά στο μηχανισμό κλειδώματος και αρχίζει να περιστρέφεται με σταθερή ταχύτητα, όταν φτάσει στο σωστό σημείο πιέζω το εσωτερικό έλασμα κι αυτό τινάζεται με δύναμη προς τα πίσω. Σπρώχνω απαλά την πόρτα σε διάστημα λίγο μεγαλύτερο απ’ το άνοιγμά μου και κινούμαι περιμετρικά διασχίζοντας τη μισή περίφραξη. Περιμένω πίσω απ’ τα σακιά με τα κάρβουνα δίπλα στο μπάρμπεκιου. Καμία ανησυχητική ένδειξη, μόνο τριζόνια και νυχτοπούλια. Παρατηρώ την μπροστά όψη του σπιτιού για μία ακόμη φορά, στο κάτω πάτωμα η κεντρική πόρτα κι ένα παράθυρο σε κάθε μεριά, στο επάνω ένα μικρό μπαλκόνι υπνοδωματιού και ο φεγγίτης του μπάνιου. Δε θα είναι πρόβλημα. Δρασκελίζω τον αριστερό τοίχο στα πλάγια του σπιτιού κι αποφασίζω να μη χρονοτριβήσω άλλο, βρίσκω την κολλητική ταινία και τον διαμαντοκόπτη και τα εφαρμόζω με ελεγχόμενη πίεση στο τζάμι. Αρχίζω τον κύκλο απ’ το πάνω μέρος και προσπαθώ να ελέγξω τα αντανακλαστικά μου. Το τρίξιμο δίνει το σήμα, πιάνω το κομμάτι του τζαμιού που αρχίζει να πέφτει προς τα έξω και το ακουμπάω στο γρασίδι, έπειτα γλιστράω μέσα από το άνοιγμα.

Νεκρική σιγή. Κανείς κάτω, όπως ακριβώς είχα προβλέψει. Τριψήφιος αριθμός ωρών έξω για τον συγκεκριμένο, παρ’ όλα αυτά δε θα σταματήσω ποτέ να εκπλήσσομαι απ’ το χειροπιαστό της κατάστασης τη νύχτα που βρίσκομαι μέσα. Δεν στηρίζω το βάρος στα γόνατα πλέον, διασχίζω το σαλόνι ρίχνοντας μια ματιά γύρω για κάθε περίπτωση και φτάνω στη σκάλα. Αφουγκράζομαι, τίποτα ακόμα. Ανεβαίνω χωρίς βιασύνη τα σκαλιά και βρίσκομαι έξω απ’ την πόρτα του, μισάνοιχτη κατά τα αναμενόμενα. Τη σπρώχνω με τις άκρες των δαχτύλων και τα γάντια εμποδίζουν τον παραμικρό θόρυβο. Γλιστράω σιγά-σιγά στο προσκεφάλι και μυρίζω την ανάσα του, ακούω το ροχαλητό του. Έχει εντυπωθεί τόσο καλά στη μνήμη μου που οποιαδήποτε προσπάθεια περιγραφής του στις σελίδες αυτές θα μοιάζει λειψή όσο και περιττή, κοιμάται πάντως μπρούμυτα πράγμα που με διευκολύνει. Βγάζω το καταδρομικό μαχαίρι και πηγαίνω κατευθείαν για τον πνεύμονα. Σκατά. Κόκκαλο. Τινάζεται απότομα, τα μάτια κοντεύουν να βγουν από τις κόγχες του. Πριν προλάβει να αντιδράσει στρίβω το μαχαίρι, αρπάζω το μαξιλάρι και ανεβαίνω πάνω του με όλο μου το βάρος, κλοτσάει σα ζώο. Πιέζω το μαξιλάρι με τα γόνατα για να καλύψει τις κραυγές του και ψάχνω το στυλό απ’ το κομοδίνο του. Το βρίσκω και το καρφώνω στο φάρυγγα, ευτυχώς η ανάσα του τελείωνε έτσι κι αλλιώς, τώρα μόνο ένα σφύριγμα. Τον γυρίζω και πάλι μπρούμυτα, ξεκαρφώνω το μαχαίρι και αρχίζω το «ξεκαθάρισμα» κατά τραγική ειρωνεία, η δουλειά προχωρά πέρα απ’ τα καθιερωμένα, η εντύπωση πρέπει να είναι μία, στιβαρή, παραδειγματική, αμείλικτη. Σκίζω την πλάτη οριζόντια και κάθετα δύο φορές σε όλο της το μήκος και το πλάτος, κάτι που αφήνει τα σωθικά του να κυλήσουν στο πάτωμα μέχρι να τον ξαναγυρίσω ανάσκελα. Του ανοίγω την κοιλιά με πολλές δυνατές και κοφτές μαχαιριές, έπειτα του σπάω τα γόνατα μ’ ένα βαρύ κηροπήγιο. Στα μάτια το μέταλλο γλιστρά με ευκολία στο βολβό και τον κάνει χίλια κομμάτια, το κολλώδες οφθαλμικό υγρό στάζει απ’ τα πλάγια του κεφαλιού του. Αφήνω τα υπολείμματα σε απόσταση τέτοια που να γίνονται αμέσως διακριτά μαζί με το πτώμα, τέλος καρφώνω τη λεπίδα στο κρανίο του για τον επικό τόνο αυτής της κωμωδίας.

Βάζω την εξωτερική ενδυμασία μου στην τσάντα και ακολουθώ αντίστροφη πορεία μέχρι το αυτοκίνητο, ξεκλειδώνω και βγάζω τα γάντια. Οδηγώ πολύ γρήγορα για να κοπάσει η υπερένταση. Μάνιφεστ, Λόου Ράντον, Γουέμπστερ, Ντίλιντζερ και Γουίλις. Τα γκέτο. Χαμηλώνω ταχύτητα, σβήνω τα φώτα και κυλάω το αμάξι μέχρι να βρω τον κατάλληλο φωταγωγό. Παρκάρω και ανοίγω το πορτμπαγκάζ, στο βάθος βρίσκω τη βενζίνη. Προχωράω μέχρι τον πλησιέστερο κάδο, ρίχνω την τσάντα ανάμεσα στα σκουπίδια, ανάβω ένα σπίρτο και χωρίς να κοιτάξω δεύτερη φορά βρίσκομαι πάλι στο δρόμο. Τώρα, η επαγγελματική διαστροφή.

Επιστρέφω. Λίγο πριν τη Μαλχόλαντ παρκάρω και ανησυχώ, όχι ιδιαίτερα πάντως, που η θέση αυτή είναι τώρα κενή. Με αργό βάδισμα ξαναβρίσκω την οικοδομή και ανεβαίνω στον δεύτερο για να έχω πλήρη θέα του υπνοδωματίου.

Ξημερώνει. Ο αέρας έχει σηκωθεί για τα καλά, το αεροπλάνο θα πρέπει να έχει προσγειωθεί τώρα. Ανάβω τσιγάρο. Ένα αυτοκίνητο, δύο, τρία, ένα κόκκινο, μπα. Λίγο αφότου σταματήσω το μέτρημα φαίνεται το δικό της. Μπαίνει στο γκαράζ και αργεί λίγο παραπάνω απ’ ότι συνήθως, φαίνεται κουρασμένη, άψογα ντυμένη και μακιγιαρισμένη παρ’ όλα αυτά. Μπαίνει. Νιώθω την ταχυπαλμία να έρχεται και τη μεθυστική περιδίνηση της έξαψης να με κατακλύζει. Κλείνω τα μάτια και κοιτάζω τον ουρανό, γυρίζω αμέσως για να προλάβω το θέαμα.

Πάντα το ίδιο. Πάντα δεν μπορούν να συγκρατήσουν τον εαυτό τους, πάντα θα κοιτάξουν κι άλλο. Ένα ουρλιαχτό, κάπου να στηριχτούν, μετά εμετός στα σωθικά στολίζει το σαρκίο.

Advertisements

2 Responses to “dear diary”

  1. αχ τι ομορφο

  2. νοτηνεμπαντμουντ Says:

    Πολύ φλύαρο, σε σημείο να χάνεται το περιεχόμενο.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: