Archive for November, 2009

Lateral Damage.

Posted in Uncategorized on November 27, 2009 by pornetry

-Αυτό το τραγούδι είναι για αυτό το όργανο.

-Ότι είναι ο ______ για την ________

MIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAPMIND THE GAP

και δε μου λες

Posted in Uncategorized on November 17, 2009 by pornetry

-Με την κοπέλα σου πώς πάει;

-Τι να σου πω, προσπαθώ να το κάνω να λειτουργήσει με νύχια και με δόντια, προσπαθώ να είμαι αστείος, να μην επαναλαμβάνομαι, να μη βαριέται, να περνάει καλά, μερικές φορές νομίζω ότι παραπροσπαθώ.

-Και;

-Και αισθάνομαι ότι δεν είμαι αστείος, ότι επαναλαμβάνομαι συνεχώς, ότι βαριέται κι ότι δεν περνάει καλά.

-Προσπάθησες ποτέ να μην προσπαθείς τίποτα;

-Ναι, δεν τα κατάφερα.

-Δοκίμασε αυτές τις τεχνικές.

-Για να δούμε… Δηλαδή να την χτυπάω στην πλάτη και να την αγγίζω σαν να μου ανήκει ο χώρος λες;

-Ναι, και τσιμπιές στην κοιλιά.

-Εδώ που φτάσαμε ας το δοκιμάσω κι αυτό. Βέβαια μες στο δρόμο μπορεί να φανεί περίεργο.

-Σε κάνει να υπερπροσπαθείς και στη μέση του δρόμου;

-Όλη την ώρα!

-Τότε μπορεί να χρειαστούν πιο δραστικά μέτρα… Βασικά μην τη βγάζεις στο δρόμο μέχρι να την μάθεις να μην το κάνει αυτό.

-Λατρεύω το χιούμορ σου ε.

-Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι δεν υπάρχει.

αγαπώ με την καρδιά μου την πατρίδα τη γλυκιά μου

Posted in Uncategorized on November 17, 2009 by pornetry

εδώ.

και το βαρύ κεφάλι

και τα χαμόγελα

και το ακίνητο στομάχι

και η μουσική στο δρόμο

και τα βαριά βήματα πάνω στην πέτρα

και η πόρτα με το μάνταλο

 

και τα μουδιασμένα χείλη

και τα σάπια σαγόνια

 

και οι γέροι πιο γέροι

κι οι νέοι πιο νεκροί απ’ τους νεκρούς

εδώ

αλλού

Πουθενά.

to here knows when

Posted in Uncategorized on November 12, 2009 by pornetry

Εκείνη τη νύχτα αργά το Δεκέμβρη, αλλά και κάθε νύχτα του χρόνου, το επίρρημα που χαρακτήριζε την παμπ του Πώλι ήταν το σχεδόν. Σχεδόν μακρόστενη, σχεδόν άδεια, σχεδόν ρετρό, με σχεδόν ξεφτισμένους τοίχους, σχεδόν για τύπους σαν τον Ντέιβ και θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι δεν ήταν τυχαίο που ήταν ο Ντέιβ εκείνος που την επισκέφτηκε, σχεδόν λυπημένος, σχεδόν παραιτημένος, ίσως αναζητώντας κάτι να απασχολήσει το μυαλό του, ίσως θέλοντας κάτι να συμβεί.

It’s four in the morning, the end of December
I’m writing you now just to see if you’re better
New York is cold, but I like where I’m living
There’s music on Clinton Street all through the evening.

Ο Ντέιβ έσπρωξε την πόρτα και βρέθηκε με δυο βήματα καθισμένος στο μπαρ. Ζήτησε τσιγάρο και ένα διπλό ουίσκυ απ’ τον μπάρμαν που του προσέφερε και τα δύο πριν του γυρίσει την πλάτη συνεχίζοντας το σκούπισμα των ποτηριών. Έφερε το κεφάλι πάνω απ’ τον ώμο και κοίταξε περιμετρικά πίσω του, μια παρέα παιδιών γύρω στα είκοσι πέντε στη γωνία κοντά στην πόρτα, ένα ζευγάρι μεσήλικων προς το κέντρο ακριβώς πίσω του κι ένας μοναχικός τύπος αλλοπρόσαλλα ντυμένος και κρυμμένος σ’ ένα τραπέζι κάτω απ’ τα παλτά της κρεμάστρας στη γωνία που απέμενε. Έχουν κάτι κοινό οι άνθρωποι που βρίσκονται έξω, αυτές τις μέρες, τις γιορτινές μέρες. Είναι πολύ. Πολύ χαρούμενοι, πολύ λυπημένοι, πολύ ερωτευμένοι, πολύ μόνοι. Εγώ είμαι η μόνη παραφωνία, σκέφτηκε, είμαι σχεδόν. Και χαμογέλασε. Σχεδόν.

Ah, the last time we saw you you looked so much older
Your famous blue raincoat was torn at the shoulder
You’d been to the station to meet every train
And you came home without Lili Marlene

Κατευθύνοντας τη ματιά του ευθεία βρήκε τον μπάρμαν να τον κοιτάζει λοξά ανάβοντας τσιγάρο. Άναψε και το δικό του και έγνεψε πίνοντας μια γουλιά. Ο μπάρμαν δεν αντιγύρισε το νεύμα, εντούτοις τον πλησίασε, και συστήθηκε. «Μοναξιές;» ρώτησε. «-Μάλλον». «Μάλλον καλύτερα απ’ το τίποτα». Ο άντρας και η γυναίκα πίσω τους σήκωναν τα παλτά τους απ’ τις καρέκλες· άφησαν κάτι στο τραπέζι και έφυγαν, αποσπώντας την προσοχή τους για μια στιγμή. «Θέλω να πω, υπήρχε, υπήρξε κάτι, τότε, αν με καταλαβαίνεις». Ο Ντέιβ στηρίχθηκε στον αγκώνα του και χαμήλωσε τα μάτια: «Υπήρξε;» τον ρώτησε.

And you treated my woman to a flake of your life
And when she came back she was nobody’s wife

Μια κοπέλα απ’ την παρέα κάθισε στα γόνατα ενός αγοριού. Χασκογέλασε μεθυσμένη και τα μάγουλά της κοκκίνησαν πιο πολύ, οι υπόλοιποι έπιασαν ένα τραγούδι σηκώνοντας τα ποτήρια. Ο μπάρμαν τους έδειξε με το βλέμμα: «Πόσο ακόμα μέχρι να τα βαρεθούν όλα αυτά;». Ο Ντέιβ σήκωσε τους ώμους με ειλικρινή απορία. Μετά σκέφτηκε ότι μπορεί να έδειχνε πως βαριέται και πως έπρεπε να κάνει κάτι για να συνεχίσει την κουβέντα, το ξανασκέφτηκε κι είπε στον εαυτό του πως ήταν υπερβολικός. Πόσο ακόμα μέχρι να τα βαρεθεί όλα αυτά;

She sends her regards.
And what can I tell you my brother, my killer
What can I possibly say?
I guess that I miss you, I guess I forgive you
I’m glad you stood in my way.

If you ever come by here, for Jane or for me
Your enemy is sleeping, and his woman is free.

Yes, and thanks, for the trouble you took from her eyes
I thought it was there for good so I never tried.

Τα παιδιά συνέχιζαν να γελάνε και να πειράζονται. Ο Ντέιβ ρούφηξε το τσιγάρο του με απόλαυση και κλειστά μάτια. Δε θα ακούσει ποτέ την ιστορία μου, σκέφτηκε. Δε θα μου πει ποτέ δυο λόγια παρηγοριάς, οποιουδήποτε είδους, οπτιμιστικά και ελπιδοφόρα, με παρότρυνση και χαμόγελο για τη μικρή μας ζωή, απαξιωτικά για τις γυναίκες, νιχιλιστικά, πως η ζωή είναι ένα άσπρο πανί κρεμασμένο εκεί που θα ‘πρεπε να βρίσκεται ένας πίνακας που πάνω του προβάλλουμε ό,τι φτιάχνει το μυαλό μας. Όχι γιατί δε θέλω να του πω, και σίγουρα όχι γιατί δε θέλει να ακούσει μα γιατί όλα αυτά έχουν συμβεί τόσες φορές που δεν έχουν πλέον καμία δύναμη και επίδραση πάνω μας. Ο διάλογός μας θα είναι ένας αραχνιασμένος κύκλος πάνω σε δεκάδες –εκατοντάδες- άλλους που θα έχει τελειώσει πριν αρχίσει, θα συμφωνούμε νοερά για όσο μας επιτρέψει η όρεξή μας, πριν εξαντληθεί τελείως κι αυτή. Θα πρέπει τελικά να δέχομαι τα πάντα πρωτογενώς, όπως είναι και όπως έρχονται,  αφήνοντας πάνω μου το αποτύπωμα των αισθήσεων αποκομμένο από αχρείαστη ορθολογική επεξεργασία. Κι ίσως να πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι έτσι γιατί είναι σίγουρα καλύτερα έτσι. Ή είναι έτσι, γι’ αυτό πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι σίγουρα καλύτερα έτσι.

Άνοιξε τα μάτια. Η κομπανία αποχαιρετούσε τον μπάρμαν κλείνοντας την πόρτα, το παγωμένο ρεύμα έριξε τη στάχτη στο ουίσκυ.

And Jane came by with a lock of your hair
She said that you gave it to her
That night that you planned to go clear

Έξω οι δρόμοι ήταν το ίδιο έρημοι, τα φώτα και οι κρεμασμένες γιρλάντες έλαμπαν το ίδιο ασθενικά και η νύχτα προχωρούσε παγωμένη, αδιάφορη και γαλήνια.

Did you ever go clear?

Κάτι από το παιδί.

Posted in Uncategorized on November 9, 2009 by pornetry
Maybe, life is like a ride on the freeway
Dodging bullets while you’re trying to find your way
Everyone’s around, but no one does a damn thing
It brings me down, but I won’t let them

If I seem bleak
Well, you’d be correct
And if I don’t speak
It’s ’cause I get disconnected
But I won’t be burned by the reflection
Of the fire in your eyes
As you’re staring at the sun

When I ran I didn’t feel like a runaway.
When I escaped I didn’t feel like I got away.
There’s more to living than only surviving
Maybe I’m not there, but I’m still trying

Though you hear me
I don’t think that you relate
My will is something
That you can’t confiscate
So forgive me, but I won’t be frustrated
By destruction in your eyes
As you’re starin’ at the sun

When I ran I didn’t feel like a runaway.
When I escaped I didn’t feel like I got away.
There’s more to living than only surviving
Maybe I’m not there, but I’m still trying

Though you hear me
I don’t think that you relate
My will is something
That you can’t confiscate
So forgive me, but I won’t be frustrated
By destruction in your eyes
As you’re starin’ at the sun

Maybe, life is like a ride on the freeway.
Dodging bullets while you’re trying to find your way.
Everyone’s around, but no one does a damn thing
It brings me down, but I won’t let them

If I seem bleak
Well you’d be correct
And if I don’t speak
It’s cause I get disconnected
But I won’t be burned by the reflection
Of the fire in your eyes
As you’re staring at the sun

ας πούμε.

hey little fish

Posted in Uncategorized on November 9, 2009 by pornetry

swim away home

the house is on fire, the children are alone.